Mostrando entradas con la etiqueta internacional. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta internacional. Mostrar todas las entradas

17 feb 2014

Camareros anarcosindicalistas de Alemania hacen huelga contra los despidos


A seccion de Hostalaria do Sov CNT Betanzos quere mostrar a sua solidariedade cos compañeiros da FAU alemana reproducindo integremante o seu comunicado.

La Sección de Gastronomía de FAU está en lucha a favor de un fuerte movimiento en este ramo. Los camareros de un club de izquierdas muy de moda en Dresde están de huelga. Todos ellos son miembros de un grupo anarcosindicalista y han sido despedidos por dudosas razones. Ahora el sindicato de ramo local lucha por la readmisión incluyendo un convenio colectivo o, alternativamente la colectivización del negocio.
Los compañeros fundaron un grupo en el centro de trabajo en mayo de 2013, en el que se han organizado todos los camareros del club. En mayo/junio forzaron un aumento de salario del 20%. Después de eso, se organizaron con compañeros de otras empresas y fundaron la BNG-FAU (Sección de Gastronomía y Nutrición del a FAU) en julio de 2013.
El mes pasado, la mitad de los empleados se vieron despedidos por sorpresa. BNG-FAU interpretó esto como un ataque a la organización sindical de los camareros y amenazaron con iniciar una huelga. Cuando el propietario del restaurante “Trotzdem” se negó a negociar, todos los trabajadores organizados comenzaron una huelga en febrero de 2014. Aunque la temperatura cayó hasta los -2ºC, alrededor de 10 a 20 personas llevaron a cabo una acción informativa para los clientes, cada día de 8pm a 12am. El tercer día, el propietario del club comenzó a contratar esquiroles, aún así el negocio cayó gracias a los clientes solidarios que evitaron visitar el club.
La respuesta en prensa va desde informes locales a nacionales sobre el conflicto. Las huelgas de los trabajadores de gastronomía, que ganan 450€ al mes, no son comunes en Alemania. Los sindicatos centralizados tienen miembros solamente en algunos de los principales clubs y restaurantes. Por eso, BNG-FAU se ha hecho ya más visible en la escena gastronómica de Dresde que el socialdemócrata NGG (Sindicato de Bebidas, Alimentos y Catering).
El propietario del club está intentando arreglar la situación mientras el número de clientes disminuye claramente. El 10 de febrero está previsto celebrar dos lecturas y una discusión abierta para informar sobre la situación en el sector de la gastronomía.
Durante la próxima semana, habrá un curso público de formación sobre regulación laboral y una manifestación. Los piquetes de BNG-FAU visitan diariamente otros clubs para informar a la gente sobre el conflicto y sobre nuestro sindicato.
Los compañeros se alegrarían de recibir salutaciones de solidaridad de otros países para ejemplificar la solidaridad de los trabajadores libertarios.
Más información: http://trotzdemunbequem.blogsport.de
bng-dd [at] fau [dot] org
Allgemeines Syndikat Dresden
KTO: 4812891
BLZ: 83065408
IBAN: DE11 8306 5408 0004 8128 91
BIC (SWIFT-Code): GENODEF1SLR
Kreditinstitut: VR-Bank Altenburger Land EG:
Note: Trotzdem unbequem

3 sept 2013

Precariedade Laboral no "modelo europeo"


Ao parecer Alemania, aconsella importar o seu modelo. Posiblemente salve da crise ao empresariado hispano, pero é máis que probable que nos afogue aínda máis na precariedade laboral.
Un exemplo témolo nas practicas antisindicáis da fundación Heinrich Böll.
Se ben é certo de que a fundación alemana Heinrich Böll ten afinidade política co Partido Verde, as suas accions contradicen as reivindicacions públicas de dito partido, xa que esta, e desde fai anos, ven recurrindo á subcontratación e ao traballo temporal.
Así, os traballadores afectados reciben menos diñeiro do que recibirían se traballaran baixo
unha contratación directa.
 Tras terse afiliado no sindicato FAU de Berlín, os/as compañeros/as foron despedidos/as.
 
http://www.fau.org/ (Sindicato adherido a AIT)

"Convocamos a una semana de acciones internacionales contra la subcontratación y la hostilidad de la fundación Heinrich Böll hacia la actividad sindical.
 Desde hace unos años, en Alemania se hace uso de la subcontratación y especialmente del trabajo temporal para ejercer presión sobre los/as trabajadores/as, eludir sus derechos, y bajar los salarios y remuneraciones. En público, tanto el partido Verde como la fundación   Heinrich Böll critican la precarización progresiva de  las relaciones laborales y, en la presente cam-paña electoral, exigen un salario mínimo de 8,50 euros por hora. 
Sin embargo, desde hace años la fundación Heinrich Böll saca provecho de la subcontrata-ción  para tareas de limpieza, catering y gestión de conferencias y, de esta manera, promueve el empleo precario. Como si fuera poco, hay trabajadores/as afectados/as que ni siquiera ganan el salario mínimo exigido.
Debido a que los/as compañeros/as se afiliaron a la FAU de Berlín y en mayo hicieron público este escándalo, desde agosto ya no trabajan en la fundación Heinrich Böll dado que esta ha decidido que otra compañía subcontratada haga el trabajo. Normalmente, un despido    de este tipo no sería posible en Alemania pero, gracias a la subcontratación, la fundación Heinrich Böll  no tiene problemas en hacerlo: quien se opone queda fuera. 
Consideramos que la fundación Heinrich Böll lleva a cabo una clara política antisindicalista y exigimos la reincorporación de los/as compañeros/as, con un contrato fijo y un salario según el convenio vigente.
Por eso, del 2 al 9 de septiembre, convocamos a una semana de acciones internacionales.
 La fundación Heinrich Böll tiene oficinas en muchas ciudades fuera de Alemania, entre otras, Bruselas, Praga, Varsovia, Zagreb, Sarajevo, Belgrado, Kiev y Moscú
(http://boell.org/web/364.html). 
¡Exijamos a la gerencia de la fundación Heinrich Böll que reincorpore a todos/as los/as compañeros/as! El 5 de septiembre, en el Juzgado Laboral de Berlín, tendrá lugar el juicio de un compañero que exige un contrato fijo. La fundación Heinrich Böll tendrá que abandonar la  política de subcontratación ¡y por fin contratar a nuestro compañero y pagarle un salarios según el convenio!"


Non máis subcontratación na fundación Heinrich Böll do Partido dos Verdes!
  ¡Reincorporación de todos/as os/as compañeiros/as!


17 may 2013

No día das letras recomendamos...



Feira do Livro Anarquista - Lisboa - 24 a 26 de Maio.

Vem aí a 6ª Feira do Libro Anarquista, que terá lugar de 24 a 26 de Maio en Lisboa, no Grupo Excursionista e Recreati-
vo "Os amigos do Minho", com o objetivo, todos os anos renovado, de criar um espaço autónomo, aberto a todos, para
o divulgaçao e o debate das ideias anarquistas...

5 may 2012

Feira do Livro anarquista en Lisboa



Do 25 ao 27 de Maio, na Facultade de Belas Artes de Lisboa.

Un ano máis os nosos compañeiros/as portugueses organizan unha Feira do Livro anarquista. Sí, temos unha especial querencia polo movimento libertario de Portugal. Sabémolo. Nada ten que ver en esto o ben que sempre fumos tratados no sur do Miño.

Para ter detallada información é obrigado visitar: 


Saúde e boa lectura.

28 abr 2012

Es.Col.A (Escola A fontinha - Porto)




Solidariedade total para com a Es.Col.A da Fontinha! Não ao despejo! 

 Vemos como tudo o que humaniza de alguma forma o espaço urbano e o torna reconhecível e especial , que confere à cidade a sua personalidade, a sua ambiência, o pano de fundo das memórias dos mais velhos, é deixado ao abandono ou mortificado em hotéis e espaços de consumo para os abastados. Em torno desse buraco negro de prédios antigos e belos deixados em ruínas que constitui o centro das nossas cidades, erguem-se, a grande custo e com o maior desprezo possível pela vida de quem tem por profissão construí-los, blocos disformes de betão onde apenas se descansa o corpo após mais um dia de trabalho.
 Assim é o «problema urbano»: a ganância de proprietários e especuladores, que pretendem viver à custa de «fazer suar o seu dinheiro». Os prédios que são construídos para ficarem vazios. Os outros que são deixados vazios apenas para entrarem em ruína. As rendas insuportáveis que ainda deverão aumentar. A escravatura de trinta ou quarenta anos a um Banco até que uma pessoa possa finalmente dizer quem tem uma casa sua. A falta de espaços para tudo. A ausência de qualquer coisa que torne uma rua ou um bairro numa comunidade humana, em vez da mera coincidência no espaço de uma multidão de desconhecidos. Mas esta situação é um estado de coisas buscado e desejado pelos detentores do poder político e económico. 
As câmaras vivem das licenças de construção, a Banca, do crédito à habitação, as construtoras, da construção, os proprietários, da especulação sobre os terrenos, que hão-de valer uma fortuna assim que se possa construir sobre eles. Vêem-se os resultados. E vê-se também como o Poder responde a quem tenta lutar contra estas coisas. 
 Assim aconteceu, esta manhã, com o despejo da antiga escola do Bairro da Fontinha, no Porto, onde funcionava desde há um ano o projecto Es.Col.A. Em face do apoio popular de que este projecto gozava e após uma tentativa gorada de despejo, a Câmara do Porto acabou prometendo a cedência do espaço, devoluto há cinco anos, caso os ocupantes se constituíssem em associação formal. 
A associação foi constituída, mas a cedência não veio: veio a exigência de assinarem um contrato onde acediam...ao seu próprio despejo. Tal proposta foi, evidentemente, recusada. A resposta da Câmara foi o envio do Corpo de Intervenção. Cerca das 10 da manhã, o bairro foi cercado por polícia fortemente armada, o edifício despejado, com o seu conteúdo a ser atirado pelas janelas, e seguidamente emparedado. Três pessoas foram detidas, e houve registo de agressões por parte da polícia, com uso, inclusive, de armas de choques eléctricos. Por ruas que não sejam cemitérios, por edifícios que não sejam tumbas, recuperemos o espaço das nossas vidas! 

 Todo apoio para a Es.Col.A, liberdade imediata para os detidos!

14 feb 2012

Grecia no corazón.


Comunicado dos integrantes da marcha a Atenas, actualmente en Grecia

Reproducimos integramente este comunicado (en castelán) recibido dun integrante da marcha.


"Los medios de comunicación internacionales han hablado de la noche pasada en Grecia. Han hablado de fuego, de caos, de violencia...

Hablan de las 100.000 personas congregadas en syntagma, pero no de las 200.000 que realmente había ni de las 300.000 que no pudieron llegar a la plaza porque las calles y el metro estaban bloqueadas por la policía.
No han hablado de como la policía provoco el inicio de los disturbios a las 17:00 arrojando gases lacrimógenos, indiscriminadamente por toda la Plaza Syntagma, dispersando a los manifestantes por todo el centro de Atenas, para que no molestaran frente al parlamento.
Los medios han hablado de destrucción indiscrimanada, han hecho correr el rumor de que la biblioteca nacional de Atenas ardía en llamas. Falso.
Han ardido bancos, cafeterías y tiendas, franquicias de las industrias multimillionarias que han llevado a Grecia a esta situación, los medios hablan de jovenes antisistema, pero no hablan de mujeres y hombres ancianos con sus máscaras anti-gas mostrando su apoyo durante horas golpeando ritmicamente las verjas de los bancos y multinacionales con manos y pies, silbando y gritando en apoyo a las primeras líneas que resistían los embites de los antidisturbios en calles llenas de lacrimógenos y fuegos, aplaudiendo al ver las llamas en Alpha Bank y Eurobank.
Hablan de que la Violencia no arreglará la situación en Grecia, pero no hablan de la asamblea inter-barrios que se celebró la pasada semana en la Universidad de Pantios, no hablan de que la ocupación de la Universidad de Nomiki tenía como objetivo ser un lugar de intercambio y debate entre los distintos movimientos griegos, no hablan sobre los comedores libres y mercados de intercambio que se realizan semanalmente en los barrios.
Lo que no dirán los medios, es que tras la última expropiación masiva en un supermercado, y la distribución de lo alimentos en un barrio obrero de Salónica, las viejas decían que no habían llegado a tiempo, que volviéramos a entrar, y aunque por el momento ellas no entren, saben donde está su gente.
Lo que no dirán es que mientras caminábamos por un barrio obrero, en una pequeña manifestación lejos del centro, la gente asomaba a los balcones alzando el puño, y la manifestación multiplicó su afluencia, la gente bajaba de sus casas, se sumaba, las viejas asomadas aplaudían, los viejos... Joder, los viejos cantaban himnos, no entendía ni papa pero no os imagináis, nos os hacéis idea, y eso no lo dirán los medios, pero ya lo decimos nosotrxs.
Aquí, en Atenas, saben que no están solos, que toda Europa sigue el mismo camino, lo que no saben es que estamos haciendo el resto de Europa... si estamos haciendo algo el resto de Europa.

No estamos viendo solo el presente de Grecia, estamos viendo nuestro futuro."

Atenas 13-2-2012


14 mar 2011

Grandola, Vila Morena



Nós, desempregados, “quinhentoseuristas” e outros mal remunerados, escravos disfarçados, subcontratados, contratados a prazo, falsos trabalhadores independentes, trabalhadores intermitentes, estagiários, bolseiros, trabalhadores-estudantes, estudantes, mães, pais e filhos de Portugal.

Nós, que até agora compactuámos com esta condição, estamos aqui, hoje, para dar o nosso contributo no sentido de desencadear uma mudança qualitativa do país. Estamos aqui, hoje, porque não podemos continuar a aceitar a situação precária para a qual fomos arrastados. Estamos aqui, hoje, porque nos esforçamos diariamente para merecer um futuro digno, com estabilidade e segurança em todas as áreas da nossa vida.

Protestamos para que todos os responsáveis pela nossa actual situação de incerteza – políticos, empregadores e nós mesmos – actuem em conjunto para uma alteração rápida desta realidade, que se tornou insustentável.

Caso contrário:

a) Defrauda-se o presente, por não termos a oportunidade de concretizar o nosso potencial, bloqueando a melhoria das condições económicas e sociais do país. Desperdiçam-se as aspirações de toda uma geração, que não pode prosperar.

b) Insulta-se o passado, porque as gerações anteriores trabalharam pelo nosso acesso à educação, pela nossa segurança, pelos nossos direitos laborais e pela nossa liberdade. Desperdiçam-se décadas de esforço, investimento e dedicação.

c) Hipoteca-se o futuro, que se vislumbra sem educação de qualidade para todos e sem reformas justas para aqueles que trabalham toda a vida. Desperdiçam-se os recursos e competências que poderiam levar o país ao sucesso económico.

Somos a geração com o maior nível de formação na história do país. Por isso, não nos deixamos abater pelo cansaço, nem pela frustração, nem pela falta de perspectivas. Acreditamos que temos os recursos e as ferramentas para dar um futuro melhor a nós mesmos e a Portugal.

Não protestamos contra as outras gerações. Apenas não estamos, nem queremos estar à espera que os problemas se resolvam. Protestamos por uma solução e queremos ser parte dela.

17 dic 2010

Grecia. O lume que non se apaga.

"Si ellos sacan tijera, nosotros sacamos piedra"


Para seguir de forma directa todas as movilizacións dos libertarios gregos, creouse unha páxina da que queremos facernos eco.

22 oct 2010

Novas desde La France

Traducido do francés (pode ter erros)
JUEVES 21, OCTUBRE:
Queridos amigos:
Aquí va una actualización despues de nuestro mensaje anterior...
La situación en Francia esta subiendo de temperatura. Por un lado los jovenes estan participando en la lucha. El gobierno teme que esta situación pueda derivar en un “escenario griego”.
En 2006, una lucha anterior de alumnos y estudiantes contra la “reforma del CPE” triunfó al lograr desbancar una ley que ya había sido aprobada. La juventud francesa, que esta bajo la constante represión policial, expresa ahora su rabia contra el sistema y especialmente contra la policia. Se produjeron algunos choques muy duros contra los antidisturbios en las ciudades populares, en los suburbios que rodean Paris, pero tambien en ciudades y pueblos en toda Francia.
En un primer momento, el gobierno criticó a la juventud por haber sido manipulados y dijeron que su sitio estaba en las aulas, no en la calle. Pero como el gobierno promulgó hace años una ley que establecía que los adolescentes podían ser considerados penalmente responsables, la juventud replico que si eran lo suficiente mayores para ir a la carcel con 13 años tambien lo eran para hablar de politica y manifestarse en la calle. Ahora el gobierno trata de instigar el miedo hacia los “jovenes delincuentes” que vienen solo para romperlo todo y por la violencia. Pero en realidad esos argumentos no funcionan muy bien (por ahora) y la gente sigue apoyando el movimiento.
Por otra parte, trabajadores de algunos sectores estratégicos como transporte, puertos y esencialmente en el transporte de fuel mantienen su huelga e incluso aumentaron su nivel de lucha.Al menos 2/3 de los suministradores de combustible se han quedado vacíos (en parte por el bloqueo , en parte por que los particulares tenían miedo de la escasez y corrieron hacia las gasolineras... este irracional sentimiento de pánico fue una gran ayuda para los huelguistas por el caos que se creo).La cadena de abastecimiento estuvo a punto de colapsar. Esto conduciría a un total colapso de la economía, así que el presidente mismo ha decidido hoy mismo enviar al ejercito y a la policia para frenar el bloqueo. Los trabajadores han decidido evitar la confrontación y continuar la lucha por otros medios.
Mas alla de esto, podemos apreciar el comienzo de la autorganizacion en algunos sectores y ciudades. Incluso si estos aun no revisten un carácter masivo pueden tener un impacto significativo en el movimiento general.
Por ejemplo en Toulousse, el sindicato local de la CNT-AIT, convoco asambleas populares. El motivo de estas asambleas populares es para dar libertad de expresión, para hacer que la política sea solo de los profesionales o especialistas, para promover el pensamiento propio y la autoorganizacion.
Durante las primeras manifestaciones, estas asambleas solo reunían 50 personas pero después el numero aumento 10 veces (300 el 2º de octubre, 500 el 12, entre 500 y 700 el 16). Estas asambleas populares fueron reunidas con calma y determinación. Por ejemplo el 2 de octubre cuando los anti-disturbios exigieron que la asamblea se disolviera, los asistentes se negaron y continuaron reunidos durante 3 horas ocupando el centro de la ciudad sin ser molestados. Todo por el poder que emanaba de ella. Esto derivo en una manifestación espontanea en el centro de la ciudad.
Este modelo de organización se esta expandiendo, en la universidad de Mirail, ciudades como Auch, Montauban, Figeac (donde hay otras secciones de la CNT-AIT) o Poitiers (donde no la hay).Sobre la represión policial, en algunas ciudades los anti-disturbios están muy nerviosos. Actúan con mucha brutalidad. En la ciudad de Caen dispararon a bocajarro una granada de gas lacrimógeno a la cara de un manifestante. La lata de aluminio de la granada se incrusto en el cráneo, y ha sido una suerte que siga vivo. La CNT-AIT de Caen esta en contacto con la familia la familia del manifestante. Os mantendremos informados en este motivo. En Montreuil, en el suburbio de Paris, un alumno fue alcanzado con una pelota “flash” disparada por unos policías, que le impacto en la cara perdiendo la mitad de esta y puede perder un ojo.Pero en otras muchas ciudades, y especialmente en los puertos de ciudades como St Nazaire, Le Havre, Boulogne ha habido fuertes enfrentamientos entre manifestantes y policías.Desde el principio del conflicto ha habido mas de 1300 personas arrestadas durante varias acciones. Aparte de los choques mas espectaculares, un montón de acciones mas pequeñas fueron organizadas para intentar popularizar la idea de la huelga general. Por ejemplo, el 13 de octubre participamos en un piquete en frente de la factoría de Peugeot en Aulnay para atraer a otros trabajadores al movimiento. Pero debemos decir que a pesar de que muchos obreros simpatizan con la causa no pueden unirse por la cantidad de deudas que tienen que pagar. Es por eso que estamos pensando acerca de acciones que la gente puede hacer sin perder su salario como el sabotaje, frenando la producción, bloqueos económicos circulares... por ejemplo en la biblioteca universitaria del Paris XIII, los trabajadores están en huelga cada uno en diferente dia. Haciendo esto, el sistema se para sin que los trabajadores pierdan tanto...Intentamos extender los focos del movimiento hacia el capital en su aspecto mas internacional. Por ejemplo en Clermont Ferrand, nuestro sindicato local organizo durante la ultima manifestación un acto en solidaridad con los trabajadores peruanos, en frente de una tienda de Zara.
Pero como este sabado empiezan una semana de vacaciones nacionales, el gobierno espera que el movimiento estudiantil se rompa y que el resto le siga....
Debajo va el texto que la CNT-AIT escribió en francés para posicionarse ante el conflicto, si podeis traducirlo a vuestro idioma informadnos.
Continuara...Hacia el comunismo libertario.Larga vida anarquica!Vuestros en la solidaridad, miembros de la CNT-AIT Paris

15 oct 2010

o exemplo francés


Moitas veces escoitamos comentarios comparativos cos nosos veciños do norte. En Francia non están despostos a que lles toquen as pensións e moito menos a que idade para xubilarse pase de 60 a 62 anos. Por algo os franceses teñen memoria e saben canto sacrificio costou ter estos dereitos.
Pero o que nos chama a atención máis que nada, é unha imaxe. Os fillos dos traballadores, os estudantes dos liceos das barriadas de París e de outras moitas vilas galas, están na fronte da loita. E un aviso. Virán tempos piores e hai que organizarse. A loita de clases existe a pesares de que moitos ideologos do sistema nos digan que son cousas do século pasado. E ahí diante, firmes, a clase obreira de hoxe e a de mañan.
...A ver cando aprendemos.

17 mar 2010

Algo se move en America Latina

Reproducimos un texto de Oscar Olivera, sindicalista boliviano, que nos demostra cara onde van os movimentos obreiros e sociáis en America Latina.
.
Hermanos y hermanas todos y todas:
Hace catorce años y treinta y tres días que decidí y asumí de manera personal y contando con el apoyo de mis bases fabriles, hacerme cargo de ser el principal portavoz de los obreros y obreras fabriles de Cochabamba, cuando salí de los talleres de la fábrica Manaco, un 9 de diciembre de 1995.
Un 12 de enero de 1944 nacía desde las entrañas de la fábrica Manaco, el glorioso y combativo Sindicato Manaco al cual me honro de pertenecer por más de 31 años, cuando ingresé como ayudante del maestro hojalatero Sinforiano Montaño un 4 de septiembre de 1978.
Un 12 de enero del año 2000, la empresa Manaco decidió despedir a 60 obreros, la mayoría antiguos debido a problemas financieros.
Un 12 de enero del año 2000 también, la Coordinadora de Defensa del Agua y de la Vida –de la cual por azahares del destino me convertí, sin quererlo, en uno de sus principales portavoces– convocaba a su primer gran bloqueo por la dignidad cochabambina defendiendo el derecho al agua, el derecho a la vida, contra el mal gobierno, contra la privatización del agua, contra la corrupción. Así comenzó la Guerra del Agua.
Hoy 12 de enero del 2010, luego de 66 años de haberse fundado el sindicato Manaco, 10 años de haber posibilitado recuperar nuestra VOZ y nuestra capacidad de DECIDIR como gente sencilla y trabajadora, como Pueblo, es que de manera personal y pese a que a mi gestión todavía le resta un año calendario, HE DECIDIDO DEJAR EL CARGO DE SECRETARIO EJECUTIVO DE ESTA GLORIOSA, DIGNA Y SENCILLA FEDERACIÓN DE TRABAJADORES Y TRABAJADORAS FABRILES DE COCHABAMBA.
Esta dejación y renuncia a mi cargo y responsabilidad, la hago de manera dolorosa y triste, pero al mismo tiempo alegre y con esperanza. De manera dolorosa y triste porque el sistema económico neoliberal, el sistema de partidos, los caudillos y patrones ha dañado la mente y los corazones de miles y miles de trabajadores y trabajadoras jóvenes, y a la mayoría de ellos los ha obligado a olvidar su historia, sus valores, su cultura, sus orígenes, su destino y los ha condenado a un presente de sumisión, de subordinación, de resignación, de rabia, de impotencia y desmovilización. Estos jóvenes trabajadores y obreras están viviendo una esclavitud silenciosa y clandestina.
Dolorosa y triste porque esa fuerza, esa energía, esa capacidad de indignación y movilización recuperadas en la Guerra del Agua, hoy han sido expropiadas otra vez, como en 1952, como en 1970, como en 1982, como en el 2003, por los partidos y los gobiernos que proclaman ser nuestros gobiernos. Otra vez nos hemos dejado expropiar nuestra voz, nuestra autonomía como movimientos sociales. En esos años nuestra lucha fue por recuperar la independencia y nuestra voz; eso quisimos ser, eso debemos volver a ser.
Pero también dejo este espacio de manera alegre y con esperanza, porque en el recorrer de este corto camino hemos encontrado hombres y mujeres, niños y jóvenes, ancianos y ancianas, profesionales o no, y de todos ellos he aprendido su generosidad, su entrega, su amor por el pueblo, por la lucha, por la justicia, su rechazo a las pegas y las prebendas, a los cañonazos de dinero de los ministerios, las diputaciones o las alcaldías, comprendiendo que ante todo el verdadero poder no está en los de arriba, sino está en cada uno de nosotros y nosotras, abajo y a la izquierda como dicen los hermanos y hermanas indígenas de Chiapas, los y las zapatistas.
En este recorrido, muchas veces incomprendido hemos encontrado a gente dispuesta a luchar a mirar de cara y a los ojos del patrón de decir NO a la subordinación partidaria, acciones y actitudes de dignidad, eso nos ha fortalecido en este tiempo y por eso me voy con alegría y esperanza.
Si hay algo que estamos dejando como el legado mayor a las generaciones futuras y presentes que hoy luchan por su emancipación no han sido puentes ni edificios, no han sido bonos ni premios, no hemos obsequiado poleras ni gorras, porque eso es engaño, es estafa.
Estamos dejando la posibilidad de que sí es posible construir espacios de dignidad de insobornabilidad, espacios de alegría y esperanza. Esta Federación y la Coordinadora son el referente moral, la reserva moral de un proceso de cambio que fue iniciado mucho antes del 2000. No empeñamos nuestra palabra a nadie, ni al patrón, ni al caudillo, ni a partido alguno. Nos escuchamos y hablamos entre nosotros, discutimos y confrontamos las ideas, decidimos y ejecutamos, como cuando tomamos las fábricas con los patrones dentro, cuando cercamos el poder político estatal o cuando expulsamos a Presidentes y las transnacionales del agua, eso es posible y eso debemos volver a hacer, eso no podemos olvidar, ese es el verdadero poder, eso es recuperar la política para el Pueblo.
Aprendimos a pensar y actuar por nosotros mismos para que nadie más nos diga lo que debemos hacer, para que nadie más pueda engañarnos, para que el voto popular, la confianza y la esperanza que se ha dado en estos últimos tiempos desde los sectores más empobrecidos y dignos no se convierta en fiesta para los ricos, para los pudientes, para los neoliberales disfrazados de ovejas, para las “misses”. El proceso no es propaganda, el proceso no es discurso, el proceso no es marketing, el proceso es cambiar la vida de la gente.
Por eso saludo a los jóvenes trabajadores y trabajadoras que hoy tienen el desafío y la tarea de hacerse responsables de esta Federación de esta casa y espacio que es del Pueblo.
Para terminar deseo agradecer a la gente que se encuentra en esta sala que representa el sentir y el luchar y trabajar de muchos otros y otras que no pudieron venir, esa gente son mis hermanos y hermanas, los y las que me apoyaron cuando fui débil e incrédulo. Agradezco también a los que fueron desleales de los que aprendí a no serlo, a todos y todas ustedes, no quiero decir nombres sería injusto, no me interesa si son blancos o morenos, indígenas o mestizos profesionales o comerciantes, pero en especial a los comités y cooperativas de agua, a los regantes y regantas que me devolvieron e inculcaron la forma de ver la vida de nuestros ancestros, a mis hermanos y hermanas obreros y obreras de las fábricas y los talleres clandestinos de Cochabamba y el país, a quienes tuve el honor y el orgullo de representarlos y luchar de manera conjunta, a los dignos dirigentes sindicales fabriles de todos los niveles, a todos y todas ustedes sin distinción, porque todos somos hijos e hijas de la tierra, no somos hijos del sistema.
Finalmente quiero agradecer a mi familia. Como siempre ocurre con las familias de los sindicalistas estas son las últimas en ser atendidas y agradecidas. Hace años mi madre vino y estuvo sentada en una de las sillas ahí atrás; ante ella y varios de los que hoy me acompañan juré no robar, no mentir, no flojear, no traicionar y así traté de actuar, con todas mis limitaciones y defectos. Hoy renuevo ese juramento, ante ustedes, ante mis hijos e hijas, hermanos y hermanas que se encuentran aquí. Ellas y ellos que saben que jamás les mentí y que más bien puse en riesgo sus vidas, sus corazones, sus existencias, sus sueños, que también son los sueños de nuestro pueblo. Hoy con la dejación y renuncia a este puesto de lucha, compartiremos de manera más legítima, como siempre, y construiremos como siempre también, desde abajo, desde el llano, desde donde está el verdadero poder la posibilidad de un mundo mejor, solidario, recíproco, respetuoso, transparente, alegre y en movimiento.
Hasta la Victoria.
Sin Patrones, Sin Caudillos, Sin Partidos
Ni Privatización, Ni Nacionalización, Ni Estatización…..AUTOGESTIÓN.
La Llajta (Cochabamba-Bolivia), en el mes de enero del 2010, mes de poca agua, poca lluvia y mucho carnaval electoral.

17 ene 2010

Porto: Novo sindicato da AIT-SP.


Desde a CNT de Betanzos saúdamos o nacimento do sindicato de Porto adherido á AIT-SP. Os anarcosindicalistas de Portugal.
Reproducimos o seu comunicado.

Trabalhadores/as com e sem trabalho, precári@s ou não, da indústria, serviços ou comércio:

AS ORGANIZAÇÕES SINDICAIS, “PARCEIRAS DA CONCERTAÇÃO SOCIAL”
-QUE SE SENTAM À MESA COM PATRÕES E GOVERNANTES PARA NEGOCIAR COM ELES À PORTA FECHADA OS NOSSOS INTERESSES NAS NOSSAS COSTAS…
-QUE TÊM BUROCRACIAS E DIRIGENTES PROFISSIONAIS PAGOS…
-QUE HESITAM EM LUTAR CONTRA A EXPLORAÇÃO DO PATRONATO E A CORRUPÇÃO DOS POLÍTICOS…
-QUE NÃO LUTAM CONTRA AS ENORMES DESIGUALDADES SALARIAIS ENTRE GESTORES E GERIDOS…
-QUE SÃO DEPENDENTES DAS ORGANIZAÇÕES PARTIDÁRIAS…
-QUE FAVORECEM SOBRETUDO AS CATEGORIAS MAIS BEM PAGAS EM VEZ DA MAIORIA MAIS MAL PAGA…
-QUE NÃO UNEM A LUTA D@S TRABALHADORES ÀS D@S DESEMPREGAD@S E DO POVO MAIS CARENCIADO…

NÃO NOS SERVEM!

Organizemo-nos num SINDICATO DE OFÍCIOS VÁRIOS* - de ACÇÃO DIRECTA, de LUTA SOCIAL, ANTICAPITALISTA , autónomo a partidos!
A ACÇÃO DIRECTA é não confiarmos mais nos intermediários e ditos “representantes” que sempre nos cobram em votos, quotas ou “tachos”a sua “representação”, mas decidirmos nós próprios, nas nossas assembleias e organizações que criarmos, AFRONTARMOS DIRECTAMENTE o patronato e os seus criados políticos. O BOICOTE, a CONTRA INFORMAÇÃO, a GREVE ESPONTÂNEA, a MANIFESTAÇÃO DE PROTESTO, a OCUPAÇÃO do LOCAL DE TRABALHO - e pô-lo a funcionar em AUTOGESTÃO (COMO VÊM FAZENDO AS OPERÁRIAS DA “AFONSINHO” em Arcos de Valdevez) -, a OCUPAÇÃO dos ESPAÇOS e ORGANISMOS PÚBLICOS, são exemplos de ACÇÃO DIRECTA que vão surtindo mais efeito do que as longas “negociações”… USÊMO-LA!

E porque a nossa luta é INTERNACIONAL, é a d@s trabalhadores/as explorad@s de todo o mundo… E porque NÃO são os nossos irmãos e irmãs imigrantes que nos tiram o trabalho mas SIM as MULTINACIONAIS QUE ENCERRAM EMPRESAS E DESPEDEM GENTE…
-Filia-te no S.O.V.* do Porto e ADERE à AIT.sp (Associação Internacional d@s Trabalhadores –Secção Portuguesa)
– contacto em: TERRA VIVA! - R.Caldeireiros, 213 – à Cordoaria – Quintas ,das 19 à 22h
– telef.: 934428525
– e-mail: aitport@yahoo.com
– http://ait-sp.blogspot.com/

- Lê o “ANARCO-SINDICALISTA” – um jornal conjunto da CNT da Galiza e da AIT portuguesa! (Em quiosques da baixa do Porto e nalgumas livrarias)

UNID@S e ORGANIZAD@S... NÓS DAMOS-LHE$ A “CRISE”!!!

8 ene 2010

Video. Solidariedade coa FAU.




Compañeiros en representación dos 7 sindicatos federados da CNT Galaica, concentraronse no Consulado de Vigo para entregar un comunicado denunciando a situación da FAU-AIT.

17 dic 2009

Noticias da A.I.T.Congreso en Brasil e represión en Alemania e Serbia.

Estamos a vivir momentos importantes no desenvolvemento da Internacional anarcosindicalista. Por unha banda vense de celebrar en Brasil o XXIV Congreso e segundo nos informan teñense dado pasos no seu fortalecemento coa incorporación de novos membros.
Máis por outro lado nos chegan novas dos problemas cos que se están a atopar os nosos compañeiros da FAU alemana. O Estado está a piques de ilegalizar a súa labor sindical.
Tamén en Serbia, esta vez baixo acusacións falsas de "terrorismo internacional" tentase frear o ascenso do anarcosindicalismo bálcanico.
Para seguer de preto todas estas novas:
http://www/fau.org. (en alemán pero ten un traductor automático ao castelán).

6 nov 2009

Para ler: Anarcosindicalista nº 1



Ven de saír a rúa o número 1 de Anarco sindicalista como cabeceira resultado da unión das publicacións Solidariedade Obreira da CNT galaica e do Boletín anarcosindicalista da AIT-SP de Portugal.
Con textos tanto en galego como en portugués, os diferentes sindicatos da Asociación Internacional nas que tanto CNT como AIT-Sp están adheridos demostran como se pode traballar de xeito conxunto por riba das fronteiras artificiáis dos estados.

Podese ler aquí (en formato pdf)

12 sept 2009

Sinaturas pro Liberdade Compañeiros A.S.I.

Os intentos de espallar o anarcosindicalismo e fortalecer a Internacional non son fáciles en ningures, pero certos países intentan por todos os medios criminalizar aos sindicatos da AIT.
Agora a Serbia do nacionalismo militarista quere acabar co rexurdir libertario nos Balcanes.
¡¡A solidariedade Internacional se pon en marcha.!!


17 ago 2009

Explotacion de traballadores portugueses e brasileiros na Galiza


Reproducimos da web dos nosos compañeiros portugueses, esta noticia que nos afecta directamente por producirse na nosa terra.

Na Corunha e em Vigo, empresas como a JAI-AND/UNIPESSOAL, uma empresa de trabalho temporário de Vizela, têm recrutado trabalhadores no Porto e arredores para empreitadas de construção civil e obras públicas (como o "polígono industrial de Bueu", em VIGO e outras obras, perto do Carrefour da CORUNHA) onde estes trabalham e não são pagos.

A alguns destes trabalhadores - com jornadas de trabalho entre 9 e 10 horas por dia - a empresa deve entre 60 a 15 dias de trabalho, desde o início de Maio.Inicialmente foram-lhes prometidos salários de 5 a 7 euros/hora e até agora nenhum recebeu, tendo por esse motivo alguns abandonado o trabalho até que a empresa lhes pague o que lhes deve.

Porém, a situação vai-se agravando, continuando alguns brasileiros e portugueses a trabalhar nas duas obras apenas a troco de comida.

Os trabalhadores também se queixam de serem geralmente transportados pela empresa em veículos bastante degradados e sujeitos a acidentes, bem como de a empresa não dispor da ferramenta necessária à execução dos vários serviços.

APELA-SE à ACÇÃO DIRECTA DE RESISTÊNCIA E PROTESTO DOS TRABALHADORES PRECÁRIOS E SUAS ORGANIZAÇÕES, TANTO NA GALIZA COMO EM PORTUGAL, JÁ QUE PARA ESTES EXPLORADORES A "CRISE" É DOCE...(ATENTE-SE SÓ NA VIVENDA DA FAMÍLIA E NOS "CARRÕES" DE QUE ESTES PATRÕES DISPÕEM EM VIZELA, próximo à estação da CP...)

25 may 2009

Apoio Mutuo


Sempre gustamos de ter boas novas dos nosos compañeiros da AIT portuguesa. Se temos aconsellado visitar a súa web, hoxe non podemos deixar de facelo para esta magnifica publicación: Apoio Mutuo.
Boa lectura, saude e Organización obreira.!!