Mostrando entradas con la etiqueta Cousas da CNT. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Cousas da CNT. Mostrar todas las entradas

24 may 2015

Conta con CNT


É hora de deixar de retroceder, é hora de gañar unha vida digna. É hora de poñernos as cousas doadas e organizarnos para non voltar a perder unha batalla.
¡É hora de que contes connosco!
INDEPENDENTES:
A autoxestión é o medio que ten CNT para tratar de asegurar a súa independencia no político e no económico. Ao sindicalismo sucédelle o mesmo que ao periodismo, é dicir, ten que ser economicamente independente se quere ser libre. Por iso, a dependencia que outros sindicatos teñen dos cartos que reciben mediante subvencións e outras vías, obrígaos a non morder a man que lles dá de comer. O mesmo acontece coa independencia política. Dificilmente pode falarse de liberdade de acción cando un sindicato se constitúe como correa de transmisión dun partido político. O partido decide e o sindicato obedece.

ENTRE IGUAIS:
CNT construímola en común. Xunt@s decidimos que é o que nos convén como traballador@s e como debemos traballar para conseguilo. Por iso, as decisións tómanse na asemblea do sindicato. Aquí non existe unha casta sindical que decida polo resto de persoas afiliadas. Os cargos na CNT só representan os acordos tomados polo sindicato e non son remunerados. Ter un cargo nesta organización é unha responsabilidade, non un privilexio.
SOLIDARI@S:
En CNT sabemos que a relación de forzas entre o empresario e o traballador/a non é equilibrada. Por iso, entendemos que a nosa forza radica no apoio mutuo entre @s de abaixo. Entendemos que a solidariedade funciona e que a resignación non é útil. Os dereitos e liberdades que aínda gozamos non nos foron regalados. Son conquistas arrancadas ao capital por unha clase obreira forte e organizada. Así que, en CNT, se nos tocan a un/unha, tócannos a tod@s. Ao contrario do que sucede cando unha persoa traballadora acode aos sindicatos de concertación, CNT pelexa todas as batallas porque para nos, non hai dereito nin campaña pequena. Para que o medo cambie de bando fai falta unidade, fai falta que nós sexamos máis fortes. E iso conséguese contigo entrando na CNT.

ÚTILES:
Contando coa forza que outorgan a loita e o traballo desenvolvidos pol@s nos@s afiliad@s somos capaces de lograr significativas vitorias alí onde estamos presentes: frear recortes salariais, impedir descolgues de convenio, conseguir novos dereitos laborais ou lograr a readmisión de compañeir@s despedido@s.

A farsa da participación política, esa que consiste en limitar a intervención da sociedade a depositar un voto cada catro anos, ten o seu paralelismo no mundo do traballo coas eleccións sindicais. Existen dous tipos de sindicatos: os que como CNT basean a súa forza na afiliación e os que a basean nos privilexios concedidos polos votos recibidos nas eleccións sindicais, independentemente da súa implantación real en cada empresa ou sector. Esos privilexios outorgan aos líderes das burocracias sindicais (como CCOO ou UGT) o 'dereito' a falar e decidir en nome do resto de traballador@s.
¿POR QUÉ ORGANIZARTE?
Porque sol@ non podes enfrontarte aos empresarios pero con amigos si. Porque se nos unimos e nos organizamos sindicalmente poderemos constituírnos nunha forza capaz de facer fronte á patronal e frear as agresións e os recortes que estamos a sufrir en materia laboral, económica e social.
¿POR QUÉ NA CNT?
Porque a CNT ofréceche un modelo sindical non baseado nas eleccións sindicais senón nunha estrutura de base formada pol@s afiliad@s ao sindicato en cada centro de traballo. Porque as seccións sindicais da CNT nos centros de traballo son unha ferramenta efectiva na que se practica a democracia directa e na que n@s somos @s protagonistas.
A CNT é a ferramenta coa que defendernos colectivamente xunto aos que teñen os nosos mesmos problemas e intereses. Un sindicato independente construído por traballador@s, parad@s, precari@s, estudantes, xubilad@s, autónom@s, fals@s autónom@s ..., non por profesionais do sindicalismo. Un sindicato que se arremanga para ser útil nos sectores tradicionais pero tamén nos máis precarios, en empresas grandes e pequenas, polos dereitos d@s que teñen traballo e d@s que non.
A CNT ven impulsando este sindicalismo dende hai anos, e non son poucas as vitorias que conseguimos, mesmo nos sectores máis precarios e nas loitas máis difíciles. Necesitamos espallar esta forma de facer sindicalismo. É hora de sumarse a este xeito de facer sindicalismo, de difundila, de poñela en marcha en todos os centros de traballo.

7 may 2015

1 de Maio da CNT en Galicia


CNT na manifestación de Ferrol

O Pasado 1 de Maio, a CNT realizou diferentes manifestacións na nosa Comunidade. Ademáis de en Ourense e Vigo, a CNT convocou un acto na vila de Ferrol, onde acudimos afiliados e afiliadas de Betanzos.




Novo local da CNT en Ponteareas

Aproveitamos para informas aos nosos lectores, apertura dun novo local confederal. Esta vez na vila de Ponteareas. O enderezo é na Rua Esperanza nº 13 (36891 Ponteareas).
Paso a paso, imos abrindo espazos para o encontro dos anarcosindicalistas. Enhoraboa!.

19 ene 2015

O sov de Betanzos integrase na Comarcal da CNT- Ferrol



No pasado ano, a asemblea de afiliados e afiliadas do Sindicato de Oficios Varios de Betanzos, tomou a decisión de integrarse na estructura organizativa da C.N.T. de Ferrol para poder dotarse de maiores recursos económicos e xurídicos ante o número de conflictos sindicáis que viña mantendo.

Pensamos que contando coa solidariedade dun sindicato de máis grande militancia e con maiores recursos de defensa xuridico-sindical, os nosos afiliados poderán contar coa garantía de seren defendidos coas ferramentas axeitadas.

Desde hoxe, poderedes continuar contactando con nós a través do correo betanzos@cntgaliza.org ou directamente co Comité Local do sindicato CNT  ferrol@cntgaliza.org. 

Para calqueira consulta sindical ou cita para afiliarse, teredes que enviarnos un correo ou ben facelo directamente na sede sindical chamando ao telefono 981 300 250.

Ferrol.
Avenida de Esteiro nº10 baixo. 15401 Ferrol-A coruña Ver en Google-Maps
Horario: 
Luns: 19:30h a 21:30h
Martes: 20:30h a 22:00
Mercores: 19:30h a 21:30h
Xoves: 20:30h a 22:00h
Venres: 19:30h a 21:30h
Sabados de 11:00h a 13:00h 
Asambleas: Xoves as 20:30h
Telefono: 981 300 250

9 oct 2014

Novedades no Sector Hosteleiro de Betanzos.



Nos últimos días, neste sindicato estanse a recebir novedades importantes que continúan a fortalecer esta Organización. Os traballadores de Betanzos e Comarca deste sector estanse dando conta que defender os dereitos básicos establecidos no Convenio Provincial de Hostalaría, pódese facer se ademáis de iniciativa tes detrás un sindicato conformado por traballadores  e asesorados por un equipo xurídico e sindical preparado.
A fama deste sindicato xa chegou ao Concello de Miño, e xa foron varios os traballadores/as que decidiron dar o paso e afiliarse. Non adiantamos os nomes dos establecementos hosteleiros por non darlle pistas aos seus proprietarios, pero pronto teredes noticias.

En Betanzos City, o café Bar GAIA chegou a un acordo co sindicato na Conciliación no SMAC, polo que CNT non abrirá conflicto con esta empresa, unha vez que a traballadora veu satisfeita todas as súas demandas.

No mes de Decembro celebrarase o Xuízo contra o Restaurante "O Paxeiro" xa que o seu proprietario negouse en conciliación a recoñecer a relación laboral, por non ter que pagar a cotización correspondente á Seguridade Social. Esta cabezonería nón e propria dun empresario que queira ter un negocio moderno. Estamos seguro de que vaille saír caro. Terá que pagarlle ao traballador, terá que pagarlle a Seguridade Social. Terá que pagar as costas do Xuízo e avogados, E o pior é que vaille quedar unha fama en Betanzos de Chapuceiro local. El saberá.

O Pirata ex- proprietario de "El Caserío" de Coirós e fuxido a terras nórdicas, xa foi localizado gracias á nosa rede de "espías sindicalistas". Buscou refuxio en Neda e Fene, e xa temos posta denuncia para que se faga efectiva a sentencia que lle obriga a pagar ás súas debedas aos traballadores. Tempo ao tempo.

E os nosos mellores amigos. Os piratas piratísimos de "La Barraca", pecharon o seu local de Betanzos. Alí pon por "Vacaciones del personal hasta el día 1".... pero abrir no parece que vaia abrir.
A xente aínda non sabe o que se esconde detrás deste negocio, pero os nosos "espías sindicalistas" que este mes non dan abasto, xa nos adiantaron que vailles caer un puro, deses que non chegan varios ceros. Quen sabe se fumos topar co Bárcenas betanceiro.

Esta novela vai dar que falar.

Asdo. Sección Hostalaría e Comercio. CNT Betanzos 

16 nov 2013

Carlos Taibo e o renacer libertario



"Asistimos a un visible renacemento do pensamento libertario que tanto lle debe ao fracaso dos modelos da socialdemocracia e aos do malchamado socialismo real como á certificación de que o capitalismo estáse adentrando nunha fase de corrosión terminal que nos achega ao momento del colapso." 
Carlos Taibo.

En breve subiremos o video da palestra completa de Carlos Taibo no Liceo de Betanzos. Palestra presentada e organizada polo noso sindicato. 

4 jul 2013

Como afiliarse na CNT

A afiliación  formalizase en persoa, por iso debes dirixirte á sede do Sindicato Único de Oficios Varios de Betanzos e Comarca da CNT, sita na Rua San Francisco 40 1º no Arco da Ponte Nova.

Podes enviarnos un correo ou chamarnos para poñer cita 

betanzos@cntgaliza.org 
tlf  699 582 005 

Non se fai distinción algunha para afiliarse, nada máis que sexas traballador/a ou estudiante, en paro ou en activo, ou autónomo sen asalariados. 
 Non hai que ser anarquista para afiliarse na CNT. Esa é, precisamente, unha das confusions máis frecuentes de aqueles que veñen ao sindicato. A CNT fai  anarcosindicalismo pero non é un grupo político. Os/as traballadores/as da CNT teñen completa libertade para decidir a sua filiación ideolóxica ou as  suas crencias. O sindicato debe ser un centro de aprendizaxe e espallamento da cultura libertaria para o conxunto da sociedade, pero tamén unha ferramienta de utilidade para acadar melloras inmediatas para os/as traballadores/as.
Os beneficios de estar afiliado/a no Sindicato son sentirse organizado/a e  con maior forza e protección, xa que podes apoiarte no resto dos compañeiros/as  e de toda a Confederación no caso de conflicto laboral,  experimentando o que é a solidariedade real, algo que non é moi  común nos nosos  días. Ademáis, tamén podes consultar coa asesoría xurídica e sindical as tuas dubidas e problemas, establecer estratexias de accion sindical e xurídica, etc. As consultas son gratuitas para todos pero tan só os afiliados/as terán o respaldo do sindicato en caso de denuncias ou calqueira outra situación que demande acción sindical.
Nos non somos un Sindicato de servicios nin unha xestora sindical, as decisions  tomamolas en asemblea, polo que non delegamos en Comités Executivos. Os/as compañeiros/as que te atenderán non cobran salario algún por facelo.

 

Cuota sindical


cuota mensual de afiliación -pola que funciona o sindicato- é de 10 € para os traballadores en activo.
Os traballadores a media xornada, estudantes, parados e pensionistas poden pedir reducción da cuota e 
Parados sen prestación poden pedir quedar Exentos mentras non teñan ingresos.

As cuotas poden abonarse de forma directa no Sindicato ou a través de banco.
CNT negase a recibir subvencions estatatais ou privadas -. Así mantemos a nosa independencia. A cuota de cada afiliado/a é a base que fai  posible a nosa autogestión.


Camiñamos hoxe cara o futuro

15 jun 2013

A CNT na comarca de Ferrol.



As traballadoras e traballadores das bisbarras de Ferrol, Eume e Ortegal estamos xa fartos de enganos e mentiras, pois levamos desde os anos 80 escoitando a toda a cláse política que están traballando pola bisbarra, que os plans de reindustrialización van revitalizar a zona e que fiquemos tranquilos que eles xa o amañarán todo.
Mais esto vai cada vez a peor. Moitos empresarios viñeron beneficiarse de subvencións millonarias, a destruir a paisaxe con recheos e polígonos, a contaminar as rías e destruir as fragas, mais trinta anos despois só están deixando un rastro de desemprego e desolación. A xente nova cada vez emigra mais nova e os que están en activo traballan máis horas por menos salario. Non sabemos que ía ser de nós sen tanta axuda!!!

Até nos outrora respetados estaleiros chegaron os recortes. As prexubilacións favoreceron aos que estaban en activo mais prexudicaron a toda a bisbarra, pois os postos de traballo de calidade na empresa principal foron substituídos por postos de traballo precarios nas empresas auxiliares, e agora nin tan sequera iso, pois até estas empresas desapareceron ou marcharon da bisbarra.

O sector da construcción está en quebra total, o naval paralizado, as auxiliares afogadas, o eólico desfeito, e a maior parte das grandes empresas da bisbarra están en crise, con ameaza de peche. E aínda hai sivergonzas que nos queren facer ver que estamos saíndo desta, que a crise vai pasando.

Mais os que estamos pagando esta crise sabemos que vai ser mói difícil voltar atopar traballo na nosa terra, que moitas das portas pechadas xa no abrirán, que os fillos terán que ir lonxe a gañar a vida, e que as persoas que queden van traballar en condicións cada vez peores, en xornadas máis longas, con menos salarios e en condicións máis indignas.

Podemos ficar na casa agardando que escampe; podemos permitir que moitos empresarios que fixeron a súa fortuna nos anos das vacas gordas continúen facendo ostentación do luxo; podemos permitir que os bancos continúen estafando aos aforradores e arruinando ao país; e podemos confiar nos políticos que van amañalo todo na oposición e que din que non hai outra cando chegan ao governo.

Mais tamén podemos dicer que non; que non estamos dispostos a humillarnos máis para que veñan a estafarnos empresarios especuladores; que non imos sacrificar a riqueza natural desta terra para servir aos buitres das finanzas; que esiximos poder participar no deseño das políticas industriais que nos afectan; que imos mobilizarnos até que sexamos respectados polo empresariado e os políticos; que imos dar a batalla posto por posto, para defender o noso traballo, os nosos dereitos e a nosa dignidade. Que non se xoga coa clase traballladora!!!

12 de xuño de 2013
Sindicato de Oficios Varios da CNT de Ferrol

29 may 2013

¿Qué pasa mañan día 30, no País Vasco e Navarra?


¿Qué pasa mañan día 30, no País Vasco e Navarra?
Pois que hai convocada unha Folga Xeral por unha cantidade moi importante de Organizacións sociáis e sindicáis, entre elas a CNT que no día de hoxe, enviou este comunicado:

"El sindicato CNT ha llamado a todas y todos los trabajadores a participar en la huelga general de este jueves, 30 de mayo, en Euskal Herria. “Sabemos que no están todos los sindicatos que tendrían que estar, y también que un paro de 24 horas no resulta suficiente ante la grave situación que vivimos. No obstante, se trata de una nueva oportunidad para responder a las agresiones de los gobiernos y la patronal”.
Asimismo, la organización anarcosindicalista ha destacado que “los pequeños comercios y la hostelería también sufren las consecuencias de la pérdida de derechos del eslabón más importante de la cadena: la clase trabajadora”. “Por tanto –ha añadido-, apelamos a que también tomen parte en la huelga general  y, de esa manera, se solidaricen con quienes participarán en esta jornada de lucha”. “Ante la situación actual, resulta fundamental que la huelga se convierta en una gran demostración de persianas cerradas”, ha remarcado. 
En tal sentido, CNT considera que la clase trabajadora “no debe ser solidaria con aquellas y aquellos que miran hacia otro lado cuando sus vecinas y vecinos sufren las terribles consecuencias de la crisis”. “No debemos ser solidarios con quienes no actúan de la misma manera”, ha subrayado.  "

Desde Betanzos, desexamoslles o maiores dos acertos neste día de loita.

17 may 2013

Debate co economista Jose Luis Velasco na CNT de Ferrol



O próximo domingo 19 de Maio de 2013, as 18:00h. terá lugar unha charla - debate a cargo de José Luis Velasco Sanz , Economista e Historiador das Doctrinas Económicas, no salón de actos do ATENEO FERROLÁN, que leva por título:


" O CAPITALISMO NON ESTÁ EN CRISE, É ASÍ. AS MENTIRAS DO CAPITALISMO.
SOLUCIÓNS ECONÓMICAS E SOCIÁIS"

"A CORRUPCIÓN POLÍTICA, A ESTAFA BANCARIA E O ROUBO CAPITALISTA"
José Luis Velasco Sanz foi secretario da C.N.T. entre os anos 1995 e 1998. Traballador da banca, foi reprimido laboralmente pola súa actividade sindical no Banco de Crédito Agrícola, posteriormente "Caja Postal". A súa traxectoria como militante en medios anarquistas e obreiros e dilatada. É membro recoñecido da F.A.I. (Federación Anarquista Ibérica) e no seu día da F.I.J.L.(Federación Ibérica de Juventudes Libertarias). Participou na constitución da Fundación Anselmo Lorenzo, entidade que se dedica á difusión e recompilación da cultura libertaria.
Ademais, e militante na C.N.T. madrileña e asiduo colaborador da prensa anarquista, especialmente como comentarista económico.

4 may 2013

A CNT estivo nas rúas




O Anarcosindicalismo avanza como alternativa. En Ourense, Vigo, Pontevedra, Vilagarcía, Compostela, Lugo ou Ferrol...... cada ano máis xente nas convocatorias da CNT.


23 abr 2013

Rompamos co seu xogo. Construamos a alternativa.


En breves iremos poñendo todas as convocatorias da CNT neste 1 de Maio en Galicia. Adiantamos que haberá actos en Ourense, Vigo, Pontevedra, Vilagarcía, A Coruña, Lugo, Compostela e Ferrol. 

Neste 1 de Maio demostraremos a solidariedade con todos os compañeiros/as represaliados pola sua actividade sindical, especialmente coa compañeira despedida en  COREMAIN- VODAFONE  e cos 18 encausados do sindicato de Ferrol.


Manifesto do 1 de Maio


Enfrontámonos a unha das maiores ofensivas contra os dereitos e as condicións de vida da clase traballadora. Instaláronnos, desde hai anos, nunha situación de crise permanente que serve de xustificación para todo tipo de agresións e recortes de dereitos.
O paro creceu até os 6 millóns de traballadores e traballadoras, e segue sumando, como resultado das decididas políticas de destrución de emprego impulsadas polo goberno ao ditado da patronal e das institucións financeiras internacionais, e funciona como coacción permanente para facilitar o noso pregamento aos recortes de salarios e dereitos impostos pola patronal.
Unha débeda ilexítima, que nos non contraímos, é axitada polas institucións europeas e os gobernos para xustificar os recortes e o desmonte dos servizos públicos máis básicos, e constitúese en mecanismo de chantaxe permanente contra os sectores máis débiles da sociedade.

O sistema político e económico que nos dominou durante os últimos 30 anos, fai augas e está en bancarrota, evidenciando de forma cada vez máis cotiá o seu feroz carácter de clase, e o conflito entre unhas políticas cada vez máis agresivas contra os sectores populares, practicadas de forma moi similar polas distintas opcións políticas cando alcanzan o goberno, e o discurso "democrático" que serve para xustificalas.
A corrupción, que forma parte intrínseca deste sistema, esténdese polas principais institucións e faise máis evidente ante a dificultade de continuar as dinámicas especulativas que durante anos engrasaron o sistema e contentaron aos distintos grupos de poder, ante a incapacidade de xerar novas burbullas especulativas que axitar como cenoria ante a clase traballadora para que continuemos sostendo o sistema.
Desde o goberno preténdese que este negro panorama instale nos sectores populares a deseperación, o medo e a parálise, os mellores aliados do poder.
Por contra desde CNT, neste primeiro de maio, dicimos que é hora de dicir basta e de loitar, pero non podemos facelo desde o armazón sindical institucionalizado, imperante durante todos estes anos, cómplice durante anos das políticas que nos levaron á actual situación, asinante de sucesivos pactos para recortar os nosos dereitos e instalado na concertación e a cesión permanente. Atascado na súa dependencia do poder, o sindicalismo institucional é incapaz de enfrontar de forma contundente, sostida e coordinada ou sequera honesta os ataques máis graves que os traballadores e traballadoras estamos a sufrir.
Por iso, este primeiro de maio, símbolo da  dureza dos ataques que os traballadores e traballadoras sufrimos ao longo da historia, pero tamén da nosa resistencia e da nosa loita pola nosa emancipación, da nosa capacidade de organizarnos e de transformar esta sociedade, chamamos, desde a CNT, a reforzar as resistencias contra estas políticas, a afirmar a necesidade de organizarse doutra maneira, e a construír desde a unidade dos traballadores e traballadoras, ferramentas de loita e un movemento obreiro forte, eficaz e contundente na defensa dos dereitos da clase traballadora.
Un primeiro de maio de 2013 no que avancemos para romper cunhas regras do xogo que non son as nosas, cambiemos o taboleiro e construamos desde xa a alternativa, desde a acción directa, a solidariedade, o apoio mutuo, a autoxestión, desde a autonomía radical fronte ao goberno e a patronal.

Este primeiro de maio de 2013, a loita continúa.

13 mar 2013

Consumo e Ensino Responsabéis. Facendo Sociedade.


Hai poucos días, recibimos unha chamada no sindicato, dunha profesora do IES As Mariñas, interesada en contactar co Grupo de Consumo, para falar co alumnado da ESA (Educación Secundaria de Adultos) no departamento de Ciencias. Así, o pasado xoves, o noso compañeiro Pepe Valverde, en representación do Grupo, participou nunha das aulas de noite onde explicou os motivos polos que este sindicato fomentou a formación e a autonomía de dito Grupo de Consumo. 

"...explicamos as razóns que nos levaron a impulsar o grupo de consumo: xerar alternativas a un sistema de producción e distribución de alimentos, moi dependente do petróleo e polo tanto, moi pouco sostible. Falamos ademais da dinámica do grupo, dos productores que nos abastecen e dos sitemas para poder participar."....
..."Agradecemos a oportunidade que se nos brindou de falar do grupo de consumo en un lugar tan axeitado como é un instituto. A educación de calidade ten que mirar cara a sociedade e abrir canles de diálogo con ela."...

Desde Betanzos Libertario agradecemos igualmente a oportunidade dada de explicar as nosas actividades ante unha treintena de persoas da nosa vila. Agardamos que a xente vaia entendendo que a saída da crise virá dada pola nosa actitude e pola nosa acción.

3 mar 2013

Dossier: O desemprego. Analise e propostas da CNT


Dentro da campaña confederal ¡Que o paro non te pare!, a CNT ven de editar o dossier "Analise e propostas frente ao desemprego" co obxetivo de darlle pulo a estratexias de loita sociáis e sindicáis, rachando coa segmentación entre traballadores/as e desempregados/as.
No documento tratamos as propostas socio-económicas da CNT como son a reducción da Xornada Laboral ata as 30 horas semanáis, a criacioón de bolsas de traballo, a organización dos desempregados no sindicato e as causas do desemprego polo impacto das políticas  laboráis destes últimos anos.

http://cnt.es/sites/default/files/definitivo_dossier_paro.pdf


31 ene 2013

15F - Xornada de acción: Que o paro non te pare!



A CNT convoca para o próximo día 15 de febreiro unha xornada de acción contra o paro dentro se campaña "Que o paro non te pare!".Nesa data os sindicatos da CNT sairán á rúa e impulsarán accións pola repartición do traballo e da riqueza.
CNT considera que o paro obreiro non deixou de crecer como resultado das políticas económicas de gobernos dun ou doutro signo, que asumiron como prioritarios o pago dunha débeda ilexítima e o sostemento dos beneficios da patronal e da elite financeira, ao que dedican millóns de euros, fronte ao benestar e os dereitos da maioría da poboación. Para iso, continúan impulsando políticas de recortes e reformas laborais que facilitan e abaratan os despedimentos.
Para CNT o paro está a alcanzar niveis dramáticos, por encima do 25%, moito maiores en determinados territorios, sectores ou franxas de idade. Con todo, os gobernos seguen recortando as prestacións e subsidios por desemprego, xa de seu insuficientes, aos que se suman os previstos nos Orzamentos para 2013, onde mesmo a miseria do Plan Prepara desaparece a partir de febreiro, agudizando as consecuencias do desemprego, que se traduce en desafiuzamentos ou na imposibilidade de facer fronte ás necesidades máis elementais. Os continuos recortes nos servizos públicos, na sanidade, na educación e nos servizos sociais, agravan aínda máis a situación para os traballadores e traballadoras sen recursos.
Desde CNT entendemos que estas políticas poñen en evidencia que o paro, en contra do discurso oficial, é a última das súas prioridades, xa que permite á patronal conseguir, baixo a ameaza do despedimento, continúa redución dos salarios e o empeoramento das condicións de traballo, obxectivo último da reforma laboral, aprobada agora hai un ano.
En CNT pensamos que nada podemos esperar dos gobernos na loita contra o paro, nada das súas promesas para a xeración de emprego, pouco ou nada do sindicalismo institucional que durante anos aceptou os e despedimentos, mentres participaba do negocio da formación e a orientación laboral.
En CNT apostamos por que sexamos os propios traballadores/as quen nos organicemos, especialmente os directamente afectados por esta situación, facendo do sindicato unha ferramenta útil na loita contra o paro, rexeitando frontalmente os despedimentos. Esiximos medidas radicais contra o desemprego, a repartición o traballo e a riqueza, para garantir o benestar para todos e todas, o que en última instancia non será posible sen un cambio radical de modelo económico e social.
Por todo isto, CNT chama a mobilizarse contra o paro o próximo 15 de febreiro, a organizarse, a saír á rúa e impulsar accións esixindo:
  •     A redución da xornada laboral a 30 horas, sen rebaixa salarial
  •     O adianto da idade de xubilación a 55 anos
  •     A oposición frontal a todo tipo de ERE´s e despedimentos, loitando e defendendo cada posto de traballo
  •     Unha cobertura universal digna para todos os desempregad@s.

26 ene 2013

"Si te estan disparando cañonazos, no puedes defenderte con flechas de madera"

Reproducimos na sua totalidade e sen traducir ao noso idioma, a entrevista que os compañeiros do xornal Solidaridad Obrera fanlle a Alfonso Alvarez, secretario xeral da CNT desde o X Congreso.

Alfonso, compañeiro da Federación Local de Córdoba, analiza o momento actual da sociedade en xeral e do papel da CNT como ferramenta para darlle a volta a situación.

Periòdic Solidaridad Obrera. Gener 2013


Primero de todo, por si hay algun lector al que le llega el periódico, puedes explicarnos que es la CNT y en qué consiste su modelo sindical?
La CNT es un sindicato, pero un sindicato de ideas anarquistas, hacemos anarcosindicalismo. Eso quiere decir que a través de la defensa de los intereses de los trabajadores, intentamos construir un movimiento social lo suficientemente amplio y fuerte como para propiciar una transformación radical de la sociedad. Nuestro modelo sindical se basa en tener un organización completamente autónoma, sin influencia de ningún agente externo al propio sindicato. Por tanto, eso implica también que nos financiamos solamente a través de las aportaciones de nuestros afiliados. Creemos firmemente en la toma de decisiones horizontal y lo aplicamos en nuestras estructuras internas pero también en la acción sindical. Por lo tanto, rechazamos cualquier forma de participación electoralista que nos ofrezca representatividad o poder sobre los trabajadores. Pero si hubiera que buscar una sola característica del anarcosindicalismo, yo diría que es el significado que para nosotros tiene la solidaridad. Para la defensa de un solo compañero, somos capaces de poner en marcha a toda la organización. Buscar la solidaridad de los trabajadores y su cohesión frente a los ataques del capital es lo más importante.
Cómo afectan las recientes reformas laborales a la CNT? Pone más trabas a nuestra forma de hacer sindicalismo?
Es evidente, que cualquier reforma que le dé aún más poder al empresario para despedir con más facilidad y más barato, complicará no sólo nuestra acción sindical, sino la de cualquier otro sindicato. Si a la pérdida de derechos sociales y laborales se le une el aumento de la represión, los trabajadores tienen cada vez menos posibilidades de hacer acción sindical en la empresa. Probablemente, en los tiempos que vienen, el sindicalismo fuera del paraguas de los sindicatos oficiales estará más perseguido aún y se intentará erradicar por todos los medios. Además, la crisis ha hecho que muchos trabajadores crean que la manera de defender su puesto de trabajo es agachar la cabeza aún más. Volvemos al siglo XIX a marchas forzadas.
Podría explicar cómo afectan las dos últimas reformas laborales a las mujeres?
Las reformas laborales han afectado a todos los trabajadores, en particular a los que tienen un empleo más precario y por tanto, a las mujeres. Contratos con período de prueba de un año y sin indemnización, o permitir las horas extras en los contratos a tiempo parcial, perjudican a todos, pero especialmente a las mujeres. Además, la última reforma dificultará que se hagan efectivas la mayoría de las medidas de conciliación e igualdad previstas con la Ley de Igualdad. Pero la situación real del trabajo de la mayoría de mujeres es mucho peor de lo que la ley establece, incluso con las últimas reformas. Trabajo sin contrato, horarios y jornadas a plena disposición del empresario, sueldos de 300 o 400 euros por 40 horas semanales y cosas aún peores. En una buena parte del mundo del trabajo, la ley, aunque mala, va por un sitio, y la realidad de lo que se vive en las empresas, por otro muy distinto.
Perspectivas de futuro a corto y mediano plazo : cómo crees que la CNT quede aumentar su influencia entre los trabajadores?
En principio lo más importante es que la CNT debe ser una organización de trabajadores. Trabajadores militantes, trabajadores afiliados, trabajadores normales y corrientes que vienen a la CNT porque han llegado a pensar que aquí hay una forma diferente de lucha. Si conseguimos esto y no nos consideramos ninguna reserva espiritual, ni le pedimos a la gente que se aprenda el catecismo anarquista antes de afiliarse, ni nos sentamos en la mesa camilla de los sindicatos a discutir sobre los tiempos gloriosos, estaremos en el buen camino. No sé como será el futuro, pero desde luego estaremos mirando y caminando hacia ese futuro.
Los sindicatos de concertación han tenido un papel importante en el actual descrédito de la organización sindical en los puestos de trabajo. Cómo crees que se podria recuperar dicha importancia?
Es evidente que las políticas pactistas, sumisas y financiadas por el estado que han llevado los sindicatos oficiales, han producido ese descrédito, y por extensión, ahora todo aquello que se llame sindicalismo está cubierto de una grasa de corrupción, entreguismo, y desilusión. Creo que la única forma de cambiar esta situación es actuar de otra manera: hacer un sindicalismo que esté en manos de los trabajadores y no de las estructuras; un sindicalismo que se base en la solidaridad y no en las urnas ni en los despachos ni en las subvenciones; un sindicalismo de trabajo y esfuerzo, no de horas pagadas por la empresa. Un sindicalismo que vuelva a sus orígenes y sus prácticas.
Cómo luchar en un contexto cómo el actual: altos índices de paro y un mercado laboral flexible?
Me gustaria tener una respuesta contundente para esto, pero es dificil. Como decía antes, la acción sindical abierta y pública está en la diana de políticos y empresarios, que saben que la conflictividad seguirá aumentando y que a pesar de todo, muchos trabajadores buscarán otras vías diferentes a los oficiales. No obstante, desde CNT se están consolidando secciones sindicales y este trabajo continuado en muchas empresas está tenido éxito, unas veces a través de la acción directa y otras en los tribunales. Cuando no pueden constituirse secciones sindicales porque el empresario despide directamente, es el conjunto del sindicato el que actúa, como decíamos a través de la solidaridad. Es evidente que si continúa aumentando la represión, también se irán generando otras formas de lucha, nuevas o viejas, para hacerle frente.
Cuál es el papel de la CNT en la actualidad? (Dónde existe un vacío en el campo sindical)
Vacío sindical existe y no pequeño. Si en las últimas movilizaciones que se han hecho en este pais, los sindicatos que estamos al margen de los oficiales, hemos conseguido reunir a una cantidad importante de trabajadores a nuestro alrededor, quiere decir que estamos en el buen camino. CNT demuestra día a día que el sindicalismo que practicamos funciona. Y que nuestro discurso y nuestra práctica son coherentes. Ahora tenemos por delante mucho camino por recorrer, para aumentar nuestra implantación, hacernos más visibles y mejorar otros muchos aspectos, pero creo que el camino es el bueno. ¿Cómo continuar? Con mucho trabajo, mucha formación militante e intentar convertirnos en un referente sindical en la sociedad y que nuestros militantes tambien lo sean donde quiera que estén. Muchísimo trabajo, muchísimo compromiso y correr riesgos.
En el marco actual, con las movilizaciones del 15M, el descrédito hacia las estructuras políticas, económicas actuales, cómo puede la CNT volver a ser el referente de lucha y transformación social que fue?
Yo creo tanto el movimiento 15 M o las movilizaciones del 25 S nos enseñan por donde van a ir las cosas a nivel social. Gran parte de la gente activa que hay en este pais plantean una crítica al poder, a la politica y al sistema económico que coinciden plenamente con los principios de nuestra organización. Y de hecho, creo que un número creciente de personas que hacen una crítica radical al sistema, se acerca, o al menos toma contacto con CNT. Esta mezcla está creando a su vez, un proyecto de convivir y trabajar juntos desde diferentes posturas y perpectivas ideológicas que nos debería enseñar muchas cosas a los cenetistas. De un magma similar, salvando las diferencias que son muchas, nació Solidaridad Obrera y también la CNT. De nada sirve enrocarse sobre nosotros mismos y de nada sirve una organización endogámica que solo se relacione con sí misma. Tenemos mucho que proponer y que defender, a cambio, claro está, de trabajar mucho.


Aspectos a destacar del X Congreso, que destacarías como positivo paera el conjunto de la confederación?

Pues que la CNT apostó claramente por ser un anarcosindicato y dejar de ser una muestra fosilizada de lo que algunos han entendido mucho tiempo por anarcosindicalismo. Hemos comenzado a salir del plano exclusivamente ideológico, unido a acciones supuestamente revolucionarias y estamos en el camino de construir a en una organización que sea una verdadera herramienta para los trabajadores, que sirva para defender los derechos del conjunto de la clase trabajadora y al mismo tiempo, que nos ayude a cambiar la sociedad.
Después de estos dos años, desde la realización del X Congreso, puedes hacernos una valoración de si se ha llevado a cabo lo que alli se decidió? 
Bueno, algunas cosas se han llevado a cabo y otras solamente se han puesto en marcha. En el plano de la acción sindical creo que se está caminando claramente en el camino que planteaba el congreso. La organización se ha puesto en marcha para enfrentar de forma seria la acción sindical en la empresa. En lo que se refiere a la acción social, por el tipo de labor sindical que llevamos a cabo y la gran cantidad de movilizaciones que se han hecho en estos dos últimos años, la visión que tienen muchos colectivos sociales sobre la CNT ha dado un giro sustancial. Además, como señalaba el congreso, hemos avanzado en las fórmulas de economía alternativa y se está gestando la REAL (Red de Economía Alternativa Libertaria). Se ha fortalecido también la parte jurídica, con la creación del Gabinete Técnico Confederal, aspecto que también aparecía en el congreso. En lo relativo a Cultura, también está funcionando el Grupo de Trabajo de Memoria Histórica. En el plano de la formación creo que es incontestable que se ha hecho un trabajo extraordinario, considerando además que en esta tarea partíamos desde cero. Creo que si se continúa la labor de formación, una vez se consolide, marcará un antes y un después en la organización. A nivel organizativo aún se siguen desarrollado trabajos que mandataba el congreso, como el nuevo carné confederal.
En referencia a la huelga general del 14N, cómo la valoras personalmente?
Pues como huelga general, es evidente que no hubo un 90% de participación, pero como dia de lucha creo que hay que valorarla muy positivamente, sobre todo desde nuestro punto de vista. Solo hay que echarle un vistazo a la participación en las manifestaciones convocadas por nuestra organización junto al resto del sindicalismo mas combativo para darse cuenta de que la temperatura social está cambiando. Está claro que no es la revolución ni siquiera está cerca. Pero nos muestra una senda a seguir. Me parece que quien no quiera ver esta realidad, es porque se está poniendo una venda en los ojos.
Cuáles serían las condiciones para poder convocar una huelga general al margen de CCOO y UGT?
Hacer una convocatoria de este tipo al margen de los sindicatos oficiales es muy complicado. Pero a pesar de todas las dificultades, yo cada vez tengo mas claro que hay que intentarlo, aglutinando la capacidad de trabajo conjunto que se ha mostrado en las últimas movilizaciones desde el ámbito sindical y social. Buscando el máximo de unidad de acción entre todos aquellos que no estamos de acuerdo con el sindicalismo institucional . Una convocatoria de ese tipo necesita de todo un trabajo de agitación y confrotación social que hay que organizar muy bien. Por nuestra parte, en CNT, para afrontar una huelga general sin los oficiales, necesitariamos una gran cohesión interna y que toda la organizacion apostara por esa opción sin fisura alguna.
Parece que las huelgas generales han perdido parte de su función, hecho que lleva al debate sobre su utilidad. En qué momento situaría el cambio de gran prueba donde se va a por todas, a su forma actual? 
Las huelgas generales no han perdido su función, pero hay que tener en cuenta que si pierden el carácter de indefinidas y se limitan de entrada, a un sólo día, pierden su fuerza y se transforman en simbólicas, desde el punto de vista de la presión efectiva que se consigue. No obstante, a pesar de todo, siguen siendo la máxima muestra de oposición social a la política del gobierno de turno y la mejor forma de comprobar la tensión de la clase trabajadora. Ahora bien, no tiene sentido comparar la agresión de que estamos siendo objeto y la débil respuesta que somos capaces de articular. Si te estan disparando cañonazos, no puedes defenderte con flechas de madera. Lo que ahora esta ocurriendo necesita una respuesta radical por parte de los trabajadores, donde ponga en cuestión claramente el estado y el sistema económico. Necesitamos trabajadores más conscientes, mucho mejor formados y dispuestos a arriesgar lo que haga falta por ganar la libertad la dignidad y el futuro.


6 ene 2013

A CNT de Betanzos na actualidade



Cando no ano 2009, o pequeno núcleo confederal de cenetistas betanceiros nos comprometimos a dar o paso de conformar na vila e na comarca un sindicato da CNT, non podíamos imaxinar o desenvolvemento que teríamos que afrontar.
Un acto que nun primeiro momento era a presentación da obra de Miguel Iñiguez "Enciclopedia del anarquismo español" acabou convertindose na presentación pública da CNT en Betanzos.
Como a resposta de público foi boa, en poucas semanas fixemos as nosas primeiras xuntanzas  nun baixo dun compañeiro, e cando superamos a ducia de afiliados foi cando tomamos a decisión de solicitar o ingreso na Confederación como un sindicato de pleno dereito.
En canto un Pleno de Sindicatos formalizou a nosa incorporación, e legalizamos o sindicato, no mes de Setembro de 2009 alugamos o noso local actual no Arco da Ponte Nova.




Desde a inauguración do local, foron varias as vías de traballo que levamos. Por un lado as proprias de calquer sindicato ( Organización, asembleas locáis, Plenos dos sindicatos da CNT galega etc). Tamén actividades públicas como conferencias, debates, cursos de formación xurídica e laboral.
Recentemente un Grupo de Consumo que relaciona productores e consumidores utiliza o noso local como lugar de traballo.
O Sindicato está organizado en diferentes Secretarías que coordinan o traballo colectivo aprobado nas asembleas xeráis de afiliados. Ademáis de Secretarías técnicas como Tesoureiría , arquivos e Documentación ou Infraestructuras, o sindicato ten 2 areas de traballo principáis. A primeira e a Sindical, e a segunda a Social. Na primeira coordinase todo o traballo relativo aos conflictos laboráis, e na segunda o Sindicato desenvolve as suas labores de espallamento ideolóxico atendendo a todos os problemas da Sociedade fora do ambito laboral.


Na vida Orgánica o noso sindicato ten participado desde entonces en Plenarias, Plenos e por vez primeira no X Congreso Confederal en Cordoba.




Actividades máis destacadas no Social:

- Organizamos unha Xornada de Confraternización consistente nunha xira fluvial aos Caneiros, recordando outra que en 1936 tentaran facer os ateneos obreiros e que fora anulada por causa da Guerra.

VER VIDEO : http://www.youtube.com/watch?v=eViGmRb_43U

- Con motivo do centenerio de Solidaridad Obrera fixose unha exposición sobre os 100 anos deste Xornal  no Salón de Exposicións do Liceo.
- Ciclo de palestras A Cara Oculta da Crise, tratando moitos e diferentes temas como Os montes Galegos, A banca ética, A Reforma Laboral , A Soberania Alimentaria, O Cenit do Petroleo etc, invitando a diferentes persoas e asociacións que traballan ou estudan estas cuestións.


Esta mesma páxina de Betanzos Libertario, que empezou sendo un voceiro informal de espallamento do anarcosindicalismo, acabouse convertindo na páxina oficial do Sindicato. Betanzos Libertario foi medrando e actualmente de xeito continuo manten unha media de 1.300 visitas mensuáis e perto de 900 usuarios únicos, sendo un das principáis ferramentas de comunicación das nosas actividades.

Betanzos Libetario ten hoxe un irmán nas redes sociáis en Facebook.



Pero sin dubida o noso traballo principal e prioritario, onde a CNT se ten volcado máis, ten sido loxicamente, no Laboral, tanto nos pequenos conflictos de salarios, finiquitos ou despidos dos nosos afiliados como nas accións de ambito xeral como as Folgas convocadas na nosa comunidade. Unhas veces acompañando aos nosos compañeiros de A Coruña ou de Ferrol, e outras convocando manifestación na nosa vila, na compaña do SLG (Sindicato Labrego Galego).







Os militantes da CNT de Betanzos e Comarcas témonos desprazado ata a Coruña, Ferrol, Compostela ou Vigo para participar en multiples convocatorias dos nosos compañeiros nestas localidades


http://cntbetanzos.blogspot.com.es/2010/06/cnt-de-betanzos-estivo-na-rua.html
http://cntbetanzos.blogspot.com.es/2010/06/o-26-todos-compostela.html
http://cntbetanzos.blogspot.com.es/2010/04/seccion-sindical-de-seaga-loita-por-un.html



Nestes 3 anos temos aberto conflictos con empresas de Hostalaría, de Obra Pública ou  de Transporte da nosa comarca. Unhas veces chegando a acordos con elas directamente, outras tendo que acudir a Xustiza.
En ambolodous casos caseque sempre conseguindo os obxetivos marcados.
O resultado destes 3 anos de traballo foi o recoñecemento por parte de moitos traballadores do noso funcionomento. Esto fixo que o noso sindicato triplicara a sua afiliacón inicial, e sobre todo que en Betanzos moita xente nos teña como referente ante a falta doutras iniciativas e da inexistencia das grandes corporacións sindicáis "mayoritarias".

Por todo elo, pensamos que no Futuro este sindicato aínda continuará na senda de crecemento. Sabiamos das dificultades da CNT nunha vila pequena, pero o traballo serio e continuado, e a necesidade imperiosa que a clase Obreira ten hoxe de estar organizada, nos deixan unha porta aberta a esperanza de que iniciativas como esta se multipliquen por todo o país. Allariz, Ponteareas, Vilagarcía, Valdeorras son boa proba de que non estamos tan errados.

Sentímonos orgullosos de estar na Confederación.!!








22 dic 2012

A CNT denuncia na Arxentina o xenocidio franquista






Galiza. 21 Decembro, 2012 - 08:50
http://www.cntgaliza.org/?q=node/1453

A Confederación Nacional do Traballo ven de presentar este 19 de decembro na Arxentina unha denuncia contra os crimes do franquismo, dentro do proceso que se tramita nese país contra o xenocidio cometido polo réxime dende 1936 ata 1977. Deste xeito, a CNT-AIT súmase ás accións emprendidas ante os xulgados arxentinos por parte de familiares de asasinados e desaparecidos, asociacións de recuperación da memoria histórica e demais entidades comparecentes no procedemento.
    A CNT pretende así sacar á luz a represión sufrida pola organización e o Movemento Libertario dende o golpe militar do 18 de xullo de 1936 ata a promulgación da Lei de Amnistía de 1977, unha lei que pretende pasar páxina aos mais de 40 anos dun réxime instaurado pola forza e baseado na violencia física e social. O seu máximo dirixente e executor, o xeneral Francisco Franco, contou para isto coa colaboración de diferentes sectores militares, financeiros, políticos e eclesiásticos católicos, todos eles implicados na autoría e dirección do golpe.
    A CNT entende que esa Lei de Amnistía incumpre de xeito flagrante a normativa internacional, especialmente no que atinxe aos capítulos de xenocidio e desaparición forzada. Coincide nisto coa Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos, que pediu formalmente o pasado 10 de febreiro a súa derrogación ao Goberno de España, por entender que incumpre a normativa internacional sobre Dereitos Humanos e impide, en particular, entre outros, o dereito de reparación.
    Comparecida como denunciante, a central anarcosindicalista aporta milleiros de nomes dos seus militantes represaliados polo franquismo, testificacións e declaracións de testemuñas presenciais e superviventes, así como documentación relativa ao espolio e incautación de bens mobles, inmobles e contas bancarias pertencentes á CNT.
    Ao longo das súas trescentas páxinas, a denuncia de CNT enumera os capítulos da represión sufrida polo anarcosindicalismo dende os primeiros momentos do golpe ata os procesados no famoso TOP (Tribunal de Orde Público), pasando polos asasinados, desaparecidos e torturados, os campos de concentración, os batallóns de traballo e as foxas comúns que o Estado español segue aínda sen recoñecer e dignificar.
    A CNT-AIT proclama pública e enerxicamente, fronte a un esquecemento cómplice, o seu desexo e interese en pór de manifesto e difundir o desastre que supuxo a instauración do franquismo, así como os esgazadores impactos que xerou á organización confederal ser carnada preferente da acción represiva deste réxime totalitario durante decenios. Un balance obxectivo do relatado, transcorridos xa case tres cuartos de século do golpe militar e unha vez consultada a numerosa bibliografía especializada sobre a Guerra Civil española, verque as seguintes dramáticas cifras, algunhas delas baseadas incluso en fontes oficiais do goberno franquista: 50.000 fusilados, 73.000  asasinados en retagarda, 30.000  desaparecidos, 500.000 internos en campos de concentración, 10.000  falecidos en campos de concentración, 300.000  encarcerados e un número indeterminado de violacións, raptos e roubo de nenos.
    Os indutores e responsables directos do golpe planearon ao pormenor no só o push militar, senón unha verdadeira estratexia de terror que quedou plasmada en diferentes documentos ideolóxicos, estratéxicos e tácticos que a CNT cita na súa denuncia. Na mesma expóñense datos substanciais corroborados tanto oral como  documentalmente  por  parte  de investigadores da propia CNT-AIT, profesores universitarios e publicacións ao efecto realizadas por grupos de investigación de memoria histórica, nas que se consideraron documentos  oficiais,  declaracións  persoais e informacións procedentes  de represaliados e familiares, que moitas veces nin constan no corpus legal nin nos rexistros da propia administración.
    O informe non é nin pretende ser exhaustivo neste punto, pero si é fiel plasmación e traza indicativa da realidade que ocorreu en todo o territorio español. Por isto, optouse por presentar series estatísticas da represión a membros da CNT-AIT e do movemento libertario, en diferentes provincias ou rexións moi significadas dende o primeiro momento do golpe militar pola virulencia da súa actuación, proceso no que destaca a indefensión xurídica dos procesados, o violento maltrato e segregación do que foron obxecto eles e os seus familiares, a ocultación da chamada represión directa con asasinatos sen previo xuízo, os chamados “paseos” ou asasinatos indiscriminados por parte dos corpos policiais e militantes extremistas de Falanxe ou “Requetés”, as “sacas” das cárceres para proceder ao asasinato de presos mediante falsas liberacións ou a “lei de fugas”, multas e incautación de bens e venda do patrimonio sindical, xerándose así un estado de terror e medo entre a poboación, á que se lle ocultou a existencia de numerosas foxas que hoxe en día seguen emerxendo nun mapa que afecta a todo o país. Unha parte significativa destas foxas, cunetas, covas, minas, desfiladeiros, etc., nos que foron abandonados os corpos de moitos e moitas dos represaliados seguen sen ser catalogadas nin moito menos exhumadas, pese a existires unha inoperante Lei de Memoria Histórica promulgada o 31 de outubro de 2007, que obriga na práctica a familiares, entidades afectadas e grupos de memoria histórica a buscar pola súa conta recursos para proceder á exhumación dos restos, contando en moitas ocasións cunha mínima colaboración xudicial para permitir as mesmas.
    Nos casos nos que foi posible, cunha fiabilidade estimada superior ao 95 %, a información contida sobre represaliados foi verificada con índices onomásticos da Causa Xeral, do Tribunal Nacional de Responsabilidades Políticas, da Comisión Liquidadora de Responsabilidades Políticas, do Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo, do Xulgado Especial de Perigosidade Social e do Ministerio de Xustiza-Dirección Xeral de Prisións, complementándose co cotexo dos informes de defuncións procedentes de Rexistros Civís e libros de defuncións de cemiterios.
    A represión ocorrida de 1966 a 1977 pode cotexarse a nivel xudicial coa documentación do Tribunal de Orde Público T.O.P. (creado o 2 de decembro de 1963 e disolto o 4 de xaneiro de 1977), aínda que aquí a dificultade é maior, xa que a administración, ao existir procesados con vida, entorpece moito a súa consulta. Parte substancial da investigación deste período está por facer, xa que os prazos legais en moitos casos aínda non transcorreron, a pesares de que moitos familiares dos represaliados e represaliadas en segunda, terceira ou incluso cuarta xeración así o estean demandando dende hai tempo. Foron anos nos que o Estado amosou unha gran pericia na infiltración nuns medios confederais moi debilitados tras a guerra e a posguerra, tanto como en prácticas de intoxicación e desprestixio do Sindicato, previas a procesos de escisión auspiciados dende instancias do poder a cuxa fronte se atopaba, entre outros, o que foi ministro franquista de Interior Rodolfo Martín Villa, que destacou por ostentar altos cargos dentro do réxime coma os de Ministro de Relacións Laborais, Procurador en Cortes ou Xefe Provincial do Movemento de Barcelona.
    No tocante ao espolio dos bens do patrimonio sindical, produto do esforzo dos seus militantes por crear una rede de sedes sindicais, cooperativas, ateneos libertarios, escolas racionalistas, colectividades económicas, comedores, etc., a CNT-AIT segue a reivindicar ao Estado español un volume significativo do mesmo, parte do cal foi enaxenado violentamente polo franquismo.
    A CNT-AIT, como organización sindical emblemática dentro da clase obreira española no momento do golpe militar e predominante no espectro laboral en moitas provincias, contaba con cerca de 1.700.000 afiliados, cifra que logo durante o conflito civil medrou coa suma de novos adherentes. Tal posición, sumada aos seus tradicionais enfoques de defensa do traballador, do desfavorecido, do apoio mutuo e do internacionalismo, determinaron que fora obxecto dun ataque selectivo e deliberado por parte dos grupos máis reaccionarios procedentes do estamento político, militar ou relixioso, tendo continuidade dita actuación ata incluso concluída a denominada “transición política” ao actual modelo de monarquía parlamentaria, nos anos oitenta do século precedente.
    Compre dicir con orgullo e tristura que boa parte das cifras indicadas está nutrida con membros da CNT-AIT, que a propia organización estima nunha cifra non inferior  a  un  terzo  dos  fusilados,  asasinados,  desaparecidos, prisioneiros e encarcerados polo réxime franquista. As dificultades, pasadas e actuais, no acceso ás fontes de información relativas á represión do réxime franquista, xunto ao desinterese e indolencia, cando non desidia, do Estado español en afrontar un proceso de memoria histórica que reivindique o recoñecemento e bo nome de todas e todos os represaliados, preséntase como unha labor urxente a realizar.
    A CNT trata agora de intensificar as accións para conseguilo promovendo a maior difusión posible acerca da represión durante o franquismo, de modo que as xeracións futuras ben informadas do ocorrido poidan rexeitar ese tipo de barbarie.  A Confederación pretende estudar en profundidade e pór de relevo os impactos da represión franquista, ata agora nada ben coñecidos na súa integridade, recuperar a  verdadeira  memoria  de  todos  e todas as  que  deron  o seu  esforzo  e a  súa  vida  pola  liberdade, impedir a terxiversación da historia real, recuperar o bo nome dunhas vítimas esquecidas  -moitas veces anónimas- e destacar o  exemplo  desinteresado  de  todos  os confederais e libertarias en xeral que se opuxeron á ditadura. Os nosos  obxectivos  non  poden  ser  outros  que  romper  o  medo  que  aínda  se atopa  asentado  na  sociedade  española  en  relación  coa  memoria  histórica, crebar os múltiples obstáculos que dende a administración se poñen á investigación nesta  temática e difundir entre a poboación, especialmente entre as novas xeracións, o magnífico e xeneroso esforzo que realizaron aqueles e aquelas que loitaron por un futuro libre de tiranías.